Αλλη σκηνικο τωρα με τις κορη μου που υπεφερε απο κολπιτιδες..το ρημαξαν το παιδι στις αντιβιωσεις κ προκοπη δεν εβλεπε..εκανε ομοιοπαθητικη κ δεν εχει πλεον κανενα προβλημα..

Επισης κτηνίατρος ομοιοπαθητικος θεραπευσε την γατουλα μου απο νεφρική ανεπάρκεια στα πρωτα σταδια της νοσου..εκει που ο κλασικος μου συνεστησε ευθασια για ννα μην τυρανιεται και καλα το ζωακι..μια χαρα ειναι η κουκλινα μου..Τιποτα δεν εχει…οταν την πηγα μετα απο 6 μηνες να την δει ο -να την κανουμε ευθανασία-δεν πιστευε στα ματια του οτι ειναι αυτη..Δεν δεχτηκε οτι εγινε καλα με την ομοιοπαθητικη..μιλησε οτι υπαρχει ενα μικρο ποσοστο αυτοιασης..οτι ναναι δηλαδη..τελως παντων ας μη κανω αλλη καταχρηση του χωρου..Αυτα ειχα να καταθεσω και οποιος εχει κ την παραμικρη αμφιβολια μπορω να του ποσταρω ολες μα ολες τις εξετασεις κ τα αποτελεσματα.

Να σας θέσω λοιπόν μία ερώτηση που αν μπορείτε, με την ευρύτητα των γνώσεων που φαίνεται να κατέχετε, να μου δώσετε μία εμπεριστατωμένη απάντηση: Έχω ένα γιό 5 μηνών που μετά από τα εμβόλια που έκανε, ως είθιστε σε βρέφη αντίστοιχης ηλικίας, απέκτησε βρογχικό άσθμα. Σημειώστε ότι δεν εξετάζω το αν η εμφάνιση του άσθματος οφείλεται στην χορήγηση των εμβολίων αλλά το αναφέρω ως παρατήρηση. Εν’ συνεχεία και κατόπιν των οδηγιών που εδόθησαν από την παιδίατρο μας χορηγήσαμε Aerolin και Flixodine σύμφωνα με τις οδηγίες. Πράγματι τα συμπτώματα υποχώρησαν και μετά από 2 εβδομάδες, κατόπιν οδηγίας της παιδιάτρου, διακόψαμε σταδιακά την χορήγηση τους. Μετά από δύο ημέρες το μωρό χειροτέρεψε και έπαθε κρίση άσθματος οπότε αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στην προηγούμενη θεραπεία. Βλέποντας ότι το σκηνικό επαναλαμβάνετε αποφασίσαμε να επισκεφτούμε παιδίατρο-ομοιοπαθητικό και να ξεκινήσουμε ομοιοπαθητική θεραπεία, διακόπτοντας ταυτόχρονα την χρήση των αλλοπαθητικών φαρμάκων. Η βελτίωση ήτα ραγδαία και σήμερα ο γιος μου είναι απόλυτα υγιείς και χωρίς να ξαναπαρουσιάσει κανένα σύμπτωμα. Είναι αυτό φαινόμενο placebo; πως εξηγείται η θεραπεία σε βρέφος 5 μηνών. Είναι σύμπτωση. Θεωρώ, με όλο το σεβασμό, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες προφεσόρων, αυτοί που κερδίζουν από χρηματοδοτήσεις φαρμακοβιομηχανιών και είναι τα παπαγαλάκια τους και αυτοί που έχουν παρωπίδες και αναφέρονται μονομερώς στην βιβλιογραφία που τους βολεύει αποκρύπτοντας αντίστοιχες μελέτες που είναι υπέρ της ομοιοπαθητικής. Μπορείτε εσείς και όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να εντοπίσει αυτές τις έρευνες από το καταπληκτικό εργαλείο που ονομάζεται internet.

1. Περί τίνος πρόκειται, λοιπόν, στην Ομοιοπαθητική;

Ο Hahnemann ενόμιζε, ότι «ανεκάλυψε» κάτι το πολύ σπουδαίο, πίνοντας αφέψημα (δηλαδή το προϊόν του βρασμού) των φλοιών του φυτού, από το οποίο παράγεται το κινίνο, φάρμακο για την ελονοσία. «Πειραματιζόμενος» λοιπόν στον εαυτό του, παρετήρησε, όπως ισχυρίσθηκε, όλα τα συμπτώματα της ελονοσίας, πίνοντας το αφέψημα αυτό. Αυτή ήταν η «μεγάλη του ανακάλυψη»˙ και υπέδειξε: να μελετά κανείς τις ενέργειες των διαφόρων φαρμακευτικών ουσιών σε υγιείς ανθρώπους και, αν συμβεί ένας άρρωστος να παρουσιάζει τα ίδια με κάποιαν απ’ αυτές φαινόμενα, να χρησιμοποιεί αυτή την ουσία ως φάρμακο, αυτή που προκαλεί «το όμοιον πάθος», για να θεραπευθεί από την αρρώστια του. Είναι ο «πρώτος νόμος» του Hahnemann και, από αυτόν, η τέτοια θεραπευτική τακτική ονομάσθηκε «Ομοιοπαθητική». Τον νόμο αυτόν ο Hahnemann τον θεώρησε ως τον «αιώνιο, φυσικό νόμο θεραπείας», τον οποίο όμως… όπως ο ίδιος έγραψε, «κανείς άλλος πριν από αυτόν δεν πρόσεξε». «Όταν όμως ήρθε η ώρα, Εκείνος (ο Δημιουργός δηλαδή) επέτρεψε να εφευρεθεί η ομοιοπαθητική, ως η μόνη σωστή θεραπευτική (όπως γράφει στους «αφορισμούς» 17 και 62 του βιβλίου του) και έτσι, όπως συμπληρώνει, «μπόρεσε ο Θεός να παρουσιάσει την σοφία του, ύστερα από αιώνες»… αποκαλύπτοντας την προσωπικώς σ’ αυτόν, αποκλειστικώς(!)

Επρόκειτο όμως περί «αυταπάτης», του Hahnemann, όπως διαβεβαίωνε και ο καθηγητής της Πειραματικής Φαρμακολογίας Γ. Ιωακείμογλου, παγκοσμίως γνωστός για το ερευνητικό του έργο, γράφοντας και ότι: «εκατομμύρια ανθρώπων λαμβάνουν είτε το αφέψημα των φλοιών της κινίνης είτε και κινίνην, χωρίς να προσβάλλονται από τα συμπτώματα της ελονοσίας». [2]

Οι ομοιοπαθητικοί χρησιμοποιούν το φάρμακο Chamomillia (δηλαδή το γνωστό μας χαμομήλι) για να θεραπεύουν τον «διαλείποντα πυρετό», και μάλιστα, όπως λένε, μέσα σε λίγες ώρες. Ο διαλείπων πυρετός όμως είναι σύμπτωμα πολλών ασθενειών, αρκετές από τις οποίες είναι δυσκολοθεράπευτες ή και ανίατες με τα υπάρχοντα θεραπευτικά μέσα. Συνιστούν δε το χαμομήλι για τον διαλείποντα πυρετό, διότι δήθεν… «προκαλεί το όμοιον πάθος», δηλαδή τα συμπτώματα του διαλείποντος πυρετού. Όμως κανένας άλλος από όσους το χρησιμοποιούν (εκτός από τους ομοιοπαθητικούς), δεν παραπονέθηκε ποτέ, ότι το χαμομήλι του προκαλεί διαλείποντα πυρετό. Και πρόκειται για εκατομμύρια, πολλά εκατομμύρια ανθρώπων.

Ο Kent, ο μεγαλύτερος θεωρητικός της ομοιοπαθητικής μετά τον Hahnemann (τόσο που γίνεται λόγος και για «Κεντική Ομοιοπαθητική»), ισχυρίσθηκε, ότι θεραπεύει με την ομοιοπαθητική όλες τις οξείες ασθένειες, όσο κακοήθεις ή επίπονες κι αν είναι, … ακόμη και σηπτικούς πυρετούς, μέσα σε λίγες ώρες. [1,3]
Στα βιβλία τους οι πλέον ονομαστοί ομοιοπαθητικοί, αφήνοντας έκπληκτους τους αναγνώστες, αναφέρουν ένα ευρύτατο φάσμα ασθενειών που θεραπεύουν, από όλες τις ειδικότητες, εκτός της χειρουργικής, αν και κάποιοι προφανώς ευφάνταστοι και εκεί τολμούν. Λένε λοιπόν, ότι θεραπεύουν: 1) λοιμώδη νοσήματα, 2) απόστημα πνεύμονος και πλευρίτιδες, 3) χολοκυστίτιδες και χολολιθίαση, 4) σπειραματονεφρίτιδα, νεφρωσικό σύνδρομο και νεφρολιθίαση, 5) σακχαρώδη διαβήτη, βρογχοκήλη απλή ή τοξική και σύνδρομο Cushing, 6) αρθρίτιδες, ακόμη και εκφυλιστικές με υποστροφή των οστεοφύτων, 7) ερυθηματώδη λύκο και οζώδη περιαρτηρίτιδα, ινομυώματα και κύστεις ωοθήκης, 9) σχιζοφρένεια απλή ή παρανοϊκή, μελαγχολική ή μανιοκαταθλιπτική ψύχωση και… σεξουαλικές παρεκτροπές, 10) διάφορες μορφές καρδιακής ανεπαρκείας και την αρτηριοσκλήρωση, 11) οξεία και χρόνια λευχαιμία, 12) αφροδίσια νοσήματα, τον έρπητα των γεννητικών οργάνων, αναφέροντας, ειδικώς, και το AIDS, 13) διάφορες μορφές καρκίνου (o Kent όμως «δίσταζε στη δημοσίευση της θεραπείας επιληψίας, σχιζοφρένειας, καρκίνου κ.λπ., γιατί φοβόταν μήπως του πουν, ότι διαστρέφει την αλήθεια»), 14) διαταραχές μνήμης, αθηροσκλήρωση αγγείων του εγκεφάλου,… 15) σκλήρυνση κατά πλάκας…, 16) το σύνδρομο Down (μογγολοειδής ιδιωτία) [1,3,4,33] κ.α.

Από αυτά, απορεί κανείς, τι να πρωτοθαυμάσει: Να μιλήσει για αφέλεια; Να μιλήσει για πλάνη; Ή για αυταπάτη της εμπειρικότητας;

Οι αναλυτές τέτοιων περιπτώσεων, όταν δίδονται στοιχεία, διαπιστώνουν ότι αναφέρονται σε μεμονωμένα προσωπικά περιστατικά, όπου οι ομοιοπαθητικοί με «πολύ ενθουσιασμό» διαπιστώνουν «επιθυμητά αποτελέσματα», τόσο και έτσι, που να δίνουν την εντύπωση, ότι πρόκειται για «λήψη του ζητουμένου»!

Πρόσφατα, πάντως, υπήρξε και καταδικαστική απόφαση του Πρωτοβάθμιου και του Δευτεροβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, εις βάρος καθηγητού της ομοιοπαθητικής, για τον ισχυρισμό του να θεραπεύει ομοιοπαθητικώς το AIDS˙ είναι μάλιστα εκείνος, που υπέδειξε και τον κώδικα δεοντολογίας της ομοιοπαθητικής.[4] Έπεται όμως και συνέχεια αφ’ ότου έχει εκσπάσει και πόλεμος μεταξύ τους. Γίνονται δε αλληλοκατηγορίες και υπάρχει σωρεία καταγγελιών, για τις οποίες επελήφθη η Δικαιοσύνη, έγιναν συλλήψεις και προσαγωγή σε ανάκριση για …. «πολλά»!

2. Τι είναι το ομοιοπαθητικό φάρμακο

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα περιέχονται στην φαρμακολογία του Materia Medica και προέρχονται από το ορυκτό, το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Κατά τον Hahnemann, μέσα στην ουσία τους υπάρχει «εσωτερική δύναμη, ένα νέο είδος ενέργειας κρυμμένης, η οποία απελευθερώνεται με την αραίωση, ανατρέποντας τους νόμους της φύσεως». Απλές πράγματι ουσίες, οι οποίες όμως, κατά τον Kent[1], είναι… «προικισμένες»(!) με… διαπλαστική νοημοσύνη, η οποία με ευφυΐα (αν είναι ποτέ αυτό δυνατόν;) χειρίζεται και διαμορφώνει την οικονομία του ζωικού, φυτικού και ορυκτού κόσμου.[1] (Τι ανεδαφικοί, αλήθεια, βερμπαλισμοί!).

Η αραίωση, η οποία επαναλαμβάνεται απεριόριστα, γίνεται, των μεν διαλυτών ουσιών μέσα σε απεσταγμένο νερό ή οινόπνευμα με μια αναλογία 1 προς 100, των δε μη διαλυτών με ανάμειξη σε γαλακτοσάκχαρο ή άμυλο και κονιοποίηση, σε αναλογία 1 προς 100 (αφ. 270), με κάθε επόμενη αραίωση.

Η προοδευτική αραίωση της ουσίας φθάνει μέχρι του σημείου ώστε, ύστερα από κάποιο βαθμό, να μην υπάρχει ούτε ίχνος της ουσίας πλέον, ούτε μόριο καν από αυτήν, στο αραίωμα [1,3,4]. Υπάρχει όμως μέσα σ’ αυτό, όπως πιστεύουν, μια «νέα μορφή ενέργειας», η οποία μάλιστα αντίθετα προς όλους τους γνωστούς νόμους της φύσεως και της φυσικής περί ύλης, μάζης και ενεργείας, επαυξάνεται όλο και περισσότερο κατά τις συνεχείς περαιτέρω αραιώσεις, με την «δυναμοποίηση». (Δηλαδή, όσο αραιότερη η ουσία στο διάλυμα – πράγμα παράδοξο, βεβαίως – τόσο και μεγαλύτερη γίνεται η θεραπευτική της δύναμη). Αυτός είναι ο «δεύτερος νόμος» της ομοιοπαθητικής. Με την «δυναμοποίηση», … «εκπνευματίζεται η ύλη, [όπως υποστηρίζει ο Hahnemann] αποκτώντας μια πνευματοειδή φαρμακευτική δύναμη, η οποία θεραπεύει ακόμη και με την όσφρηση»[1]. Και, …. «όσο μεγαλύτερη η αραίωση της ουσίας, τόσο πιο ελεύθερη και πιο άυλη και αιθέρια γίνεται, με όλο και μεγαλύτερη την μαγική ιαματική της δύναμη» (αφ. 269) – πράγμα, βεβαίως, άκρως παράδοξο και παράλογο. Με τους νόμους των «ομοίων» και της «δυναμοποίησης», «ανέτρεψαν, κατά τα λεγόμενά τους, τις καθιερωμένες ιατρικές αντιλήψεις» [Α].
Αλλά ανατρέπουν και τους νόμους της φαρμακολογίας, κατά την οποία, για κάθε φαρμακευτική ουσία υπάρχει μια ελάχιστη ποσότητα, κάτω από την οποία δεν ασκείται καμία φαρμακολογική ενέργεια. Είναι ο νόμος του Avogadro. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν έχουν παρενέργειες. Είναι «αθώα» λένε. Θα ήταν όμως πολύ παράδοξο, το σκέτο νεράκι ή η ζάχαρη από γάλα ή το άμυλο, να μην ήσαν «αθώα»! Εκτός αν είναι κάποιος… αλλεργικός σ’ αυτά. Όλα τα πραγματικά φάρμακα έχουν παρενέργειες και, για τη φαρμακολογία της κλασικής ιατρικής, «φάρμακο χωρίς παρενέργειες, δεν είναι φάρμακο»! Είναι αδρανής ουσία. Τέτοια είναι και τα ομοιοπαθητικά!… Όμως όχι μόνον[Β].

Είναι δε πολύ επικίνδυνο να θεραπεύεις πραγματικούς αρρώστους με τέτοιες φαρμακοδυναμικώς αδρανείς ουσίες, δήθεν «φυσικές και αθώες». Ευτυχώς δε που δεν περιέχουν τίποτε από ουσία, διότι με τη λογική των «ομοίων» θα έπρεπε για την υπέρταση, να έπαιρνε ο άρρωστος ουσία που προκαλεί υπέρταση, για τη διάρροια, φάρμακο που φέρνει διάρροια, για την ταχυκαρδία, φάρμακο που προκαλεί ταχυκαρδία, κ.ο.κ.!

3. Πώς γίνεται η δυναμοποίηση

Αυτό που ονομάζουν «δυναμοποίηση» γίνεται με «ισχυρότατες δονήσεις», δηλαδή με ταρακουνήματα της διαλελυμένης σε νερό ή οινόπνευμα και σταδιακώς αραιουμένης ουσίας, για τις διαλυτές. Ενώ για τις μη διαλυτές, με την τριβή (λειοτρίβηση, τρίψιμο, κοπάνισμα) της κονιοποιημένης ομοιοπαθητικής ουσίας, στο γουδί του φαρμακοτρίφτη.

Ο Hahnemann, την πραγματοποιούσε κρατώντας το σωληνάριο με το διάλυμα στο δεξί του χέρι και κτυπώντας το ρυθμικά δυνατά στην παλάμη του αριστερού χεριού, 100 φορές. Ή σ’ ένα βιβλίο με δερμάτινο δέσιμο (σε σκληρό ελαστικό σώμα (αφ. 270). Αυτό το επαναλάμβανε με κάθε αραίωση, μέχρι τη «δύναμη» που ήθελε. Έτσι προέκυψε το «δυναμοποιημένο φάρμακο». Αυτή υπήρξε «η μεγάλη ανακάλυψη της διορατικότητας του προικισμένου αυτού ερευνητού», όπως λένε οι οπαδοί του [3], επιτυγχάνοντας να ενεργοποιήσει σε απίστευτο βαθμό τις «κρυμμένες – όπως έλεγε και ο ίδιος – και αποκοιμισμένες δυνάμεις στα ακατέργαστα φάρμακα» (αφ. 118, 128). Μόνος αυτός και οι όμοιοί του, και κανένας άλλος.
Ο τρόπος παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι πολύπλοκος και χρονοβόρος. Πρέπει να γίνεται, κατά τον Hahnemann, με το χέρι και το γουδί, όπως δε τον περιγράφει (αφ. 270), με μια ολόκληρη… «ιεροτελεστία» και, μάλιστα, από τον ίδιο τον ομοιοπαθητικό, για κάθε μια περίπτωση. Ένα τρόπο με τον οποίο θα… «εκπνευματίζεται» η ύλη! …. Τα σφαιρίδια, (που 100 από αυτά ζυγίζουν 1 κόκκο, δηλαδή όλα μαζί 0,6 γραμμάρια, ή 6 εκατοστά του γραμμαρίου), «αφήνονται στον ζαχαροπλάστη να τα παρασκευάσει, από αμυλάλευρο και ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο, κάτω από τη δική μας [όπως γράφει ο ίδιος] παρακολούθηση». Μ’ αυτόν τον τρόπο, όπως λέει ο Hahnemann, η ύλη διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική «πνευματοειδή» φύση, …. «για να επιδράσει στην αυτενεργό ζωτική δύναμη (ζωική αρχή), την πανταχού παρούσα στον οργανισμό, ώστε να επανακτήσει ο άνθρωπος την υγεία του».

Ευνόητο είναι από αυτά ότι, με μια βερμπαλιστική τακτική, αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν τους αρμόζοντες επιστημονικούς όρους, τους οποίους εδώ και πολλούς αιώνες χρησιμοποιεί η κλασική ιατρική για τη δράση και τις ενέργειες των φαρμακευτικών ουσιών στον ανθρώπινο οργανισμό, με τη φαρμακοχημεία και την βιοχημεία. Το ίδιο συμβαίνει, π.χ. και με την «βιοενέργεια» των φαρμάκων τους, η οποία είναι… «πνευματοειδής» κατ’ αυτούς, χωρίς όμως να έχει μια οποιαδήποτε σχέση με την ενέργεια η οποία παράγεται στον οργανισμό από τις καύσεις λιπών ή υδατανθράκων, για τις διάφορες βιολογικές λειτουργίες του, τις λειτουργίες της ζωής. Μπερδεύουν όμως έτσι τους ανθρώπους νομίζοντας ότι λένε κάτι το οποίο οι «αντιπαθητικοί ή ετεροπαθητικοί» (και κατά Hahnemann), δεν έχουν καν αντιληφθεί. Εκτός και θέλουν να κάνουν…. «πνεύμα», και να δημιουργήσουν… «σκοπούμενες» εντυπώσεις. Πιθανόν όμως να πρόκειται και για κάτι…. «άλλο». Λίγη υπομονή λοιπόν, και βλέπουμε!

4.Το είδος της «δυνάμεως»

Οι ομοιοπαθητικοί την χαρακτηρίζουν ως «φυσική». Δεν είναι όμως σε θέση να προσδιορίσουν τη φύση της. Ούτε καν να την ανιχνεύσουν. Πολύ περισσότερο να την μετρήσουν με τις γνωστές, για τις φυσικές δυνάμεις και μορφές ενέργειας, μεθόδους μετρήσεως. Επιχειρηματολογούν, όμως, αν και με αρκετή αφέλεια, για πολλά. Όπως: α) με τα σωματίδια Brawn, που όμως αυτά έχουν μια παθητική τρομώδη κίνηση
αιωρούμενων μορίων με αυξημένη κινητικότητα και μόνον, χωρίς καμιά ενεργειακή δυνατότητα, β) με τα ένζυμα και τις βιταμίνες, για να τονίσουν την αποτελεσματικότητα των μικρών ποσοτήτων, γ) τις αλλεργικές εκδηλώσεις, ως αντίδραση σε απειροελάχιστες ποσότητες ύλης, (ύλης πάντως και μάλιστα βλαπτικής), δ) τα εμβόλια, λανθασμένως όμως και αυτά, όταν μ’ αυτά προπαρασκευάζεται ο οργανισμός για αμυντικές αντιδράσεις σε περίπτωση εισβολής παθογόνων μικροβίων ή ιών, ε) επικαλούνται ακόμη και τη διάσπαση του ατόμου για να πουν ότι και στην περίπτωση αυτή, όπως και στην ομοιοπαθητική, όσο περισσότερο κατατέμνεται η ύλη τόσο περισσότερη ενέργεια απελευθερώνεται˙ ξεχνώντας προφανώς ότι η απελευθερουμένη ενέργεια γίνεται με διάσπαση του ατόμου, όχι δε με τεμαχισμό, και ότι είναι πάντοτε ανάλογη και όχι αντιστρόφως ανάλογη της μάζας που διασπάται.

Από τα τέτοιας φύσεως επιχειρήματα όμως, αποδεικνύονται ως ελάχιστα γνωρίζοντες ή μη…. σεβόμενοι την πραγματικότητα αυτών που επικαλούνται, ούτε, επίσης, και τα θερμοδυναμικά αξιώματα, το αξίωμα ύλης και ενέργειας, εκείνο περί αμετατροπίας της ενέργειας κ.α. όπως π.χ. εκείνο της εντροπίας, συγχέοντάς το και με τον «εκφυλισμό».[8]

Τελευταίως, θεωρούν ότι ελύθη το βασανιστικό πρόβλημά τους από της ιδρύσεως της Ομοιοπαθητικής, εκείνο της «δυναμοποιήσεως». Αυτό, δε, δια των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων με τα πειράματα του καθηγητού του Πολυτεχνείου Περικλή Μπούρκα και των συνεργατών του. [5]

Από τα Γυμνασιακά χρόνια, μας είναι γνωστό ότι στα διαλύματα χημικών ενώσεων γίνεται κάποιος ελάχιστος ιοντισμός, που είναι ευχερέστερος σε κάπως μεγαλύτερα αραιώματα (ενώ δεν γίνεται κάτι τέτοιο σε αναμείξεις με άλλες ουσίες, π.χ. με γαλακτοσάκχαρο, το οποίο χρησιμοποιείται στα μη διαλυτά ομοιοπαθητικά φάρμακα). Όσο όμως οι αραιώσεις γίνονται μεγαλύτερες και λιγοστεύουν τα μόρια στην κάθε επόμενη αραίωση, τόσο και ο ιοντισμός λιγοστεύει και οι αντιστάσεις μεγαλώνουν. Αυτό παρετήρησε και ο καθηγητής Μπούρκας στις πολύ μεγάλες αραιώσεις, χωρίς όμως να υπάρχει τίποτε το «παράδοξο» σ’ αυτό.

Το παράδοξο βρίσκεται στη «διαπίστωση» (;) ότι, στις αραιώσεις όπου δεν υπάρχει ούτε μόριο ουσίας εκτός από νερό, βρήκε ηλεκτρομαγνητικά κύματα της ουσίας, συνεχώς αυξανόμενης εντάσεως στις ακόμη μεγαλύτερες αραιώσεις. Και από εδώ αρχίζει, πράγματι, το παράδοξο και… περίεργο!

Το περίεργο λοιπόν είναι ότι, ενώ ο καθηγητής Μπούρκας παραδέχθηκε στο …. Συνέδριο της Διεθνούς Ακαδημίας Κλασικής Ομοιοπαθητικής [5] και είπε ότι: «μετά την 11η δύναμη δεν υπάρχει πλέον ιοντισμός», προσέθεσε ότι: «παρά ταύτα, παραμένει η ενεργειακή κατάσταση της προηγούμενης δυναμοποιήσεως», … και ότι «το διάλυμα έχει την πληροφορία από τις προηγούμενες αραιώσεις και σε όλες τις μετέπειτα δυναμοποιήσεις». Ρωτήθηκε όμως κατά το Συνέδριο αυτό ο καθηγητής Μπούρκας, να επαναλάβει τα πειράματά του μπροστά στους «Δασκάλους» της ομοιοπαθητικής (για τους οποίους έγινε το Συνέδριο), για να δουν και αυτοί το αποτέλεσμα των παρατηρήσεών του με το χαμομήλι (Chamomillia), και να βεβαιωθούν ότι το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από εκείνο με το νερό ή το «εικονικό» φάρμακο. Και δεν το έπραξε! Και όταν του είπαν το επιχείρημα, ότι… «συχνά συμβαίνει να μη μπορεί κανένας άλλος να αναπαράγει τα ίδια αποτελέσματα», απήντησε: … «βρισκόμαστε μόλις στην αρχή των πειραμάτων μας και μη με ρωτάτε για όλες τις απαντήσεις τώρα, από ένα και μόνο πείραμα». Επανέλαβε δε κάτι που και άλλοτε είχε πει, ότι δηλαδή,… «μπορεί ούτε τα δισέγγονά μου να μη μπορέσουν να ολοκληρώσουν τα πειράματα τα οποία τώρα έχουμε αρχίσει».

Συνεπώς, δεν είναι αντικειμενικοί, τουλάχιστον, οι ομοιοπαθητικοί, όταν ισχυρίζονται ότι ελύθη το, από της ιδρύσεως της ομοιοπαθητικής, πρόβλημα της φύσεως της δυνάμεως του… δυναμοποιουμένου φαρμάκου. Ενός φαρμάκου το οποίο, «τόσο ισχυρότερο γίνεται – όπως διαλαλούν – όσο μεγαλύτερες είναι οι αραιώσεις του», αντίθετα μάλιστα και προς τον νόμο του Αϊνστάιν «περί μάζης και ενεργείας», που έχει την εξίσωση E = m ∙ c2 . Κατ’ αυτήν, η ενέργεια είναι ανάλογη της μάζας (και όχι αντιστρόφως ανάλογη, όπως επιμένουν οι ομοιοπαθητικοί για τα φάρμακά τους), επί το τετράγωνον της ταχύτητας του φωτός. Πρέπει δε να υπάρχει και μάζα, για να εκλυθεί ενέργεια. Όταν όμως στα μεγάλα αραιώματα των φαρμάκων τους δεν υπάρχει ούτε μόριο πλέον από την ουσία τους, όπως και οι ίδιοι παραδέχονται [1,3,4], τότε το γινόμενο m ∙ c2 θα είναι… «μηδέν», δηλαδή ενέργεια Ε=0 (μηδέν). Στα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν μένει πλέον ίχνος ουσίας μετά την 10η δυναμοποίηση, στην οποία η ποσότητα της ουσίας υπολογίζεται σε 10CH, (ο αριθμός Avogadro)[Γ]. Αυτή η ποσότητα είναι το 1/100 του γραμμαρίου εις την 10η δύναμη: 1/100.00.00.00.00.00.00.00.00.00, με 20 μηδενικά δηλαδή! στην 30η δύναμη, με 60 μηδενικά! Και στην 200η (υπάρχουν και τέτοια) με 400 μηδενικά! Προσπαθήστε, παρακαλώ, να διαβάσετε έναν τέτοιο αριθμό.

Παρά ταύτα, εξακολουθούν να πιστεύουν – περίεργη πράγματι πίστη κι αυτή – ότι κάποια ηλεκτρομαγνητικά κύματα βγαίνουν από την τριβή της ουσίας του φαρμάκου τους με το νερό, ή στο γουδί, (μιας ανύπαρκτης βεβαίως ύλης στις αραιώσεις τους), και από αυτήν εκλύεται «βιοενέργεια», η οποία θεραπεύει. «Μυστήριο» και αυτό, όπως και τόσα άλλα. Τι μένει όμως από αυτά τα κύματα στο φάρμακό τους, αν βεβαίως υπήρξαν και ποτέ, όταν ακόμη και αυτός που τα «μέτρησε», ο καθηγητής Μπούρκας, απαντώντας στις ερωτήσεις των Συνέδρων είπε ότι αδειάζει το φάρμακο όπως μια μπαταρία … και μάλιστα δεν μένει τίποτε όταν αφήνεται στον ήλιο! Και για όσα μένουν στα ράφια των φαρμακείων, τι γίνεται; Δεν «κατακάθεται» ό,τι δημιουργήθηκε με το ταρακούνημα της δυναμοποίησης, αυτή η «μυστηριώδης», και για τους ίδιους, και μέγα «επιστημονικό παράδο

Με αφορμή την ίδρυση μεταπτυχιακού προγράμματος ομοιοπαθητικής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, εξήντα δύο καθηγητές πανεπιστημίου και ερευνητές υπέγραψαν και έστειλαν στην «Κ.Ε.» το παρακάτω κείμενο:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε από τον ημερήσιο τύπο ότι στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου θα λειτουργήσει το τρέχον ακαδημαϊκό έτος μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών (Μάστερ), με τίτλο “Ολιστικά Εναλλακτικά Θεραπευτικά Σχήματα – Κλασική Ομοιοπαθητική” (βλέπε http://www.syros.aegean.gr/homeopathy/el/index_el.htm). Φοιτητές του θα είναι “πτυχιούχοι των ιατρικών και των οδοντιατρικών σχολών του πανεπιστημιακού τομέα της ημεδαπής ή τμημάτων αναγνωρισμένων ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2083/1992″.

* Θεωρούμε ότι αποτελεί ντροπή για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και γενικά για την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας μας η εισαγωγή ενός αντιεπιστημονικού αντικειμένου σε προγράμματα σπουδών των ΑΕΙ μας, καθώς και σοβαρότατο παράπτωμα του υπουργείου Παιδείας που ενέκρινε το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Τα πανεπιστήμια είναι ταγμένα να προάγουν και να διδάσκουν αξιόπιστες γνώσεις, γνώσεις δηλαδή που προκύπτουν μετά από επιστημονική έρευνα, ακολουθώντας την επιστημονική μέθοδο. Χαρακτηριστικό της αξιόπιστης γνώσης είναι ότι μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη με βάση την επιστημονική μέθοδο. Η ομοιοπαθητική έχει αποδειχθεί ότι είναι λανθασμένη ως στηριζόμενη σε αντιεπιστημονικές υποθέσεις που διατυπώθηκαν πριν από δυο αιώνες. Ως εκ τούτου, μελέτη της δεν έχει καμιά θέση στο πανεπιστήμιο. Επιπροσθέτως, η παντελής έλλειψη σχέσεως με το γνωστικό αντικείμενο του Τμήματος που προωθεί το πρόγραμμα αυτό είναι χαρακτηριστική της αναξιοπιστίας του όλου εγχειρήματος, και μόνο εξω-επιστημονικές σκοπιμότητες μπορεί να υπηρετεί.

* Φαίνεται πως ισχυρά οικονομικά συμφέροντα προωθούν την ομοιοπαθητική και τα “φάρμακά” της σε βάρος αδαών, αφελών, αλλά και ταλαιπωρημένων από αρρώστιες συνανθρώπων μας, δυστυχώς, με τη βοήθεια του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων και μιας μικρής μερίδας γιατρών (λόγω επιστημονικής άγνοιας ή/και επαγγελματικών αδιεξόδων τους). Πιθανόν να ακουστεί ως αντίλογος ότι και σε ορισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού λειτουργούν αντίστοιχα προγράμματα.

* Οντως αυτό ισχύει σε ορισμένα περιθωριακά, κυρίως βρετανικά πανεπιστήμια, τα οποία έχουν υποστεί έντονη κριτική από τους πλέον έγκυρους επιστημονικούς οργανισμούς (βλ. σχετικές δημοσιεύσεις 1, 2 στο έγκριτο περιοδικό “Nature”). Κανένα από τα πλέον έγκριτα πανεπιστήμια του εξωτερικού (Oxford, Cambridge, Harvard, Yale, ΜΙΤ, Princeton, Columbia κ.ά.) δεν παρέχει διπλώματα στην ομοιοπαθητική.

* Θέλουμε να τονίσουμε ότι η διαμαρτυρία μας αυτή δεν στρέφεται εναντίον ορισμένων μορφών εναλλακτικής θεραπείας, που έχουν ενσωματωθεί στην κλασική ιατρική ως υποστηρικτικές αγωγές καθιερωμένων ιατρικών θεραπειών (π.χ. φυσικοθεραπεία), αλλά εναντίον της ομοιοπαθητικής και του φαρμακευτικού σκέλους της ως στερούμενων στοιχειώδους επιστημονικής τεκμηρίωσης. Οποιο τυχόν θετικό αποτέλεσμα έχει παρατηρηθεί, έχει επιβεβαιωθεί ότι οφείλεται στο πασίγνωστο placebo effect, δηλαδή την ευεργετική επίδραση που προκύπτει από τις προσδοκίες ενός ασθενή σχετικά με μια θεραπεία, παρά από την ίδια τη θεραπεία (3).

* Εν καταλήξει, καλούμε το υπουργείο και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να αναθεωρήσουν άμεσα αυτή την εσφαλμένη απόφασή τους, η οποία θέλουμε να πιστεύουμε ότι βασίζεται μόνο σε επιστημονική πλάνη».

1. Colquhoun D. Science degrees without the science. Nature. 2007 Mar 22-446 (7134): 373-4.

2. Giles J. Degrees in homeopathy slated as unscientific. Nature. 2007 Mar 22-446 (7134): 352-3.

3. Shang Α, Huwiler-Muntener Κ, Nartey L, Juni Ρ, Dorig S, Sterne JA, Pewsner D, Egger Μ. Are the clinical effects of homoeopathy placebo effects? Comparative study of placebo-controlled trials of homoeopathy and allopathy. Lancet, 2005 Aug 27-Sep 2:366 (9487): 726-32.

________________________________________
Οι 62 υπογραφές

Γεωργάτσος Ι., ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας, ΑΠΘ, Γεωργίου Χρ., αν. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Αγγελής Γ., αν. καθηγητής Μικροβιολογίας, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Αλέξης Μιχ., υπεύθυνος προγράμματος Μοριακής Ενδοκρινολογίας, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Αλετράς Αλ., αν. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, Παν. Πατρών, Αλιφέρης Κων., επ. καθηγητής, Τμήμα Βιοϊατρικής Πληροφορικής, Vanderbilt University, ΗΠΑ, Αντιμησιάρη Σοφία, αν. καθηγήτρια Φαρμακευτικής, Παν. Πατρών, Αντωνάκης Γ., επ. καθηγητής Γυναικολογίας, Ιατρική Σχολή, Παν. Πατρών, Βεζεριάνος Αν., καθηγητής, Ιατρικής Σχολής, Παν. Πατρών, Βύνιος Δ., καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, Παν. Πατρών, Γεωργάτσου Ελενα, επ. καθηγήτρια Βιοχημείας-Μοριακής Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής Παν. Θεσσαλίας, Γιαννακούρος Θ., αν. καθηγητής, Εργ. Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, ΑΠΘ, Γιαννουκάκος Κ., Ερευνητής Β’, Μοριακή Διαγνωστική, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος, Γκούτος Γ., ερευνητής Ba, Bioinformatics/Biochemistry/Genetics, Department of Genetics, University of Cambridge, Δενάζης Σπ., επ. καθηγητής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών, Παν. Πατρών, Δραΐνας Διονύσης, καθηγητής Βιοχημείας Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Δραΐνας Κων., καθηγητής Βιοχημείας-Μοριακής Γενετικής και Βιοτεχνολογίας, Τμήμα Χημείας, Παν. Ιωαννίνων, Κανελλής Αγγ., αν. καθηγητής Βιοτεχνολογίας Φαρμακευτικών Φυτών, ΑΠΘ, Καλπαξής Δ., καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Κολίσης Φρ., καθηγητής ΕΜΠ και διευθυντής ΙΒΕΒ, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κολοκούρης Αντ., επ. καθηγητής, Τομέας Φαρμακοχημείας Τμήμα Φαρμακευτικής, ΕΚΠΑ, Κουτσούκος Π., καθηγητής, Τμήμα Χημικών Μηχανικών Παν. Πατρών, Λαδιάς Ι., αν. καθηγητής, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Λάζου Αντιγόνη, καθηγήτρια Φυσιολογίας, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Λιανίδου Εύη, αν. καθηγήτρια, Τμήμα Χημείας, ΕΚΠΑ, Λεωνίδας Δημ., ερευνητής Β’, Ινστιτούτο Οργανικής και Φαρμακευτικής Χημείας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Μανιάτης Γ., ομότιμος καθηγητής Γεν. Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Μαστέλλος Δ., ερευνητής Γ’, Ινστιτούτο Ρ-ΡΠ, ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Μαχαίρας Π., καθηγητής, πρόεδρος Τμήματος Φαρμακευτικής ΕΚΠΑ, Μόσιαλος Γ., αν. καθηγητής, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Μπονάνου Σοφία, αν. καθηγήτρια Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Θεσσαλίας, Μυλωνάκης Γ., επ. καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Παν. Πατρών, Νικολακάκη Ελένη, επ. καθηγήτρια Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, ΑΠΘ, Ξενάκης Α., δ/ντης ερευνών, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Οικονομάκος Ν., διευθυντής Ινστιτούτου Οργανικής και Φαρμακευτικής Χημείας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Παναγιώτου Γ., διευθυντής Ινστιτούτου Μοριακής Ογκολογίας, ΕΚΕΒΕ Φλέμιγκ, Παπαγεωργακοπούλου Ν., αν. καθηγήτρια Βιοχημείας, Παν. Πατρών, Παπαδοπούλου Λευκοθέα, επ. καθηγήτρια, Εργαστήριο Φαρμακολογίας, Τμήμα Φαρμακευτικής, ΑΠΘ, Παρασκευά Ευφροσύνη, επ. καθηγήτρια Κυτταρικής Φυσιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Θεσσαλίας, Πατρινού-Γεωργούλια Μερόπη, ερευνήτρια Β’, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Πέτρου Χρ., φαρμακοποιός M.Sc, Ph.D, συνεργάτης ερευνητής, Κέντρο Εφαρμοσμένων Ερευνών και Τεχνολογίας, Κύπρος, Πολίτου Αναστασία, επ. καθηγήτρια Βιολογικής Χημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Ιωαννίνων, Πουλάς Κων., λέκτορας Βιοχημείας, Τμήμα Φαρμακευτικής, Παν. Πατρών, Ράλλης Μ., επ. καθηγητής, Τμήμα Φαρμακευτικής, ΕΚΠΑ, Σακελλάρης Γ., κύριος ερευνητής, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, ΕΙΕ, Σγούρας Δ., εντεταλμένος ερευνητής, Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ, Σίμος Γ., επ. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής Παν. Θεσσαλίας, Σταματόπουλος Κ., λέκτορας Τομέας Βιολογίας Ζώων, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Στρατίκος Ε., ερευνητής Γ’, ΙΡΡΠ, ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Σφενδουράκης Σπ., επ. καθηγητής Οικολογίας και Βιογεωγραφίας, Τμήμα Βιολογίας , Παν. Πατρών, Τζάρτος Σ., καθηγητής Ανοσοβιολογίας, Παν. Πατρών, Τοπούζης Στ., επ. καθηγητής Φαρμακολογίας-Τοξικολογίας, Φαρμακευτικό Τμήμα, Παν. Πατρών, Τριανταφυλλίδης Κ., καθηγητής Γενετικής, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Τρούγκος Κων., αν. καθηγητής, Βιοχημείας-Μοριακής Βιολογίας, Ιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ, Τσαμαρδίνος Ι., εντεταλμένος επ. καθηγητής, Τμήμα Βιοϊατρικής Πληροφορικής, Vanderbilt University, ΗΠΑ, Τσάπανος Β., αν. καθηγητής Μαιευτικής-Γυναικολογίας – Εμβρυομητρικής Ιατρικής Παν. Πατρών, Τσιφτσόγλου Αστ., καθηγητής Φαρμακολογίας και πρόεδρος του Τμήματος Φαρμακευτικής, ΑΠΘ, Τσιτήλου Σόνια, επ. καθηγήτρια Μοριακής Βιολογίας, ΕΚΠΑ, Φραγκούλης Εμ., καθηγητής Βιοχημείας, ΕΚΠΑ, Χατζοπούλου-Κλαδαρά Μαργαρίτα, καθηγήτρια Βιοχημείας-Βιολογίας Ανάπτυξης, ΑΠΘ, Χριστοφορίδης Σ., επ. καθηγητής, ΙΒΕ/ΙΤΕ, Παν. Ιωαννίνων, Χρόνη Αγγελική, ερευνήτρια Γ’, Ινστιτούτο Βιολογίας, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος.

Ιωάννης Κουντουράς, Καθηγητής Παθολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Εισαγωγή

Το σκεπτικό της παρούσης προσπάθειας δεν ήταν μια “a priori” πρόθεση αναζητήσεως πλεονεκτημάτων ή αδύνατων σημείων της ομοιοπαθητικής με απώτερο στόχο τη δυνητική καθιέρωση ή απόρριψη εφαρμογής της στο χώρο της θεραπευτικής. Είναι βέβαιο ότι τέτοιος χώρος υπάρχει για κάθε είδους επιστημονικές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Εντούτοις, πρόσφατες πληροφορίες, σχετιζόμενες με την ομοιοπαθητική, δίνουν την εντύπωση ότι πολλά διφορούμενα είναι δυνατόν να επισυμβαίνουν ή να ισχύουν στο χώρο της. Επιπλέον, ως μέλη της Εκκλησίας, διαπιστώνουμε ότι πιθανές ή εμφανείς κακοδοξίες των οπαδών της ομοιοπαθητικής είναι δυνατόν να αντιστρατεύονται την ορθόδοξη πίστη. Για την επιβεβαίωση ή την διάψευση αυτής της εντυπώσεως καταγράφονται, δειγματοληπτικά, τα ακόλουθα δεδομένα τα οποία ελήφθησαν αυτούσια από το μοναδικό επίσημο εγχειρίδιο ομοιοπαθητικής που φέρει τίτλο, συγγραφέα και έκδοση: “Η επιστήμη της ομοιοπαθητικής” Γιώργου Βυθούλκα, Εκδόσεις κέντρου ομοιοπαθητικής ιατρικής, Αθήνα 1990. Σημειωτέον ότι κυκλοφορούν άλλα 2 σχετικά εγχειρίδια, (στην ουσία επαναλήψεις) του ιδίου συγγραφέως, των οποίων αυτούσια πάντα δεδομένα θα αναφερθούν μετά τις σχετικές καταγραφές του πρώτου εγχειριδίου. Επιπλέον, επισημαίνεται ότι τυχόν παρατηρήσεις ή σχόλια που κρίνουμε απαραίτητα θα καταγράφονται με κανονικά στοιχεία, όσα δε αφορούν αποκλειστικά στο κείμενο θα καταγράφονται με παχέα (bold) γράμματα.

Εξώφυλλο: Ο Γιώργος Βυθούλκας… σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Γνώρισε την ύπαρξη της Ομοιοπαθητικής “τυχαία”, πριν 20 χρόνια… Άρχισε να μελετάει ομοιοπαθητική στην νότια Αφρική και συνέχισε τις σπουδές του σε διαφορά ομοιοπαθητικά ιατρικά κολλέγια της Ινδίας… Ο συγγραφέας αποτελεί τον βασικό “διδάσκαλο” της Ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα και συνετέλεσε όσο ουδείς άλλος στη διάδοσή της. Είναι, επίσης, πολύ γνώριμος σε σχετικούς κύκλους του εξωτερικού. Κατά τον ομοιοπαθητικό Πέτρο Γαρζώνη: “έγινε προσωπικός γιατρός του Κρισναμούρτι”, Ινδού φιλοσόφου. Πρόσφατα, όπως κατέγραψε ο Τύπος, έλαβε “διάκριση” στη Σουηδία από κάποιο ιδιωτικό “εναλλακτικό φορέα” που απονέμει τα δικά του “έπαθλα” λίγες ημέρες πριν την απονομή των Βραβείων Νόμπελ από την Ακαδημία της Σουηδίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο φορέας αυτός επιλέγει τον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο γι’ αυτή την απονομή. Ανέκαθεν, οι αποκρυφιστικές-γκουρουϊστικές οργανώσεις κάνουν προσπάθειες να εμφανιστούν ως πανεπιστημιακοί, κοινωνικοί ή φορείς κοινής ωφελείας. Ο εναλλακτικός αυτός φορέας δημιουργήθηκε όταν ένας ιδιώτης “διέθεσε μια πολύτιμη συλλογή γραμματοσήμων” και με το χρηματικό ποσό αθλοθέτησε το βραβείο. Ακόμη, κατόρθωσε να το συνδέσει, στη συνείδηση της κοινής γνώμης, με το Νόμπελ και να το καθιερώσει ως “εναλλακτικό Νόμπελ” χωρίς να έχει ουδεμία σχέση με το Βραβείο Νόμπελ. Αυτού του είδους η σύγχυση πέρασε και στον ελληνικό Τύπο όπου, ιδιαίτερα σε περιοδικά που δηλώνουν τις “εναλλακτικές” τάσεις και τις παραθρησκευτικές προτιμήσεις τους, το κοινό διάβασε: “ο Γ. Βυθούλκας πήρε το Νόμπελ”. Κάτι τέτοιο, όμως, αποτελεί ανακριβή πληροφόρηση ενός κοινού, συνήθως εύπιστου στην επιφανειακή δημοσιογραφία. Τελικά, η σχέση του “επάθλου” με τον αποκρυφισμό διαφαίνεται και από το βασικό του “μοτίβο” που είναι το σύμβολο του Ταοϊσμού (Γιν και Γιανγκ) και που κατακλύζει τον ασιατικό θρησκευτικό χώρο.

Πρόλογος (σελίδες XVI-XVII): Έγινε φανερό σε μένα ότι με την είσοδο της ομοιοπαθητικής στο θεραπευτικό στίβο, ο γιατρός μπορεί να επηρεάζει θεραπευτικά, μέσω του ενεργοποιημένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ασθενή. Συνειδητοποίησα ότι με τις αντιλήψεις που η ομοιοπαθητική εισήγαγε στην ιατρική, το έδαφος, πάνω στο οποίο λειτουργούσε μέχρι τώρα η θεραπευτική, μεταφέρεται από το υλικό σώμα στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο… Το “ηλεκτρομαγνητικό πεδίο” του οργανισμού απλώς αναφέρεται χωρίς καν να ορίζεται και να συνδέεται προς αυτόν, χωρίς καν να προσδιορίζεται με ποιον αντικειμενικό-επιστημονικό τρόπο είναι δυνατόν να επηρεαστεί από το ομοιοπαθητικό φάρμακο, δίνοντας εντύπωση προσπάθειας επιστημονικής εκφράσεως με χρήση όρων φυσικής και όχι βιολογίας.

Η πείρα μου με οδηγεί στην ακλόνητη πίστη ότι η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά την άρρωστη ανθρωπότητα σ’ αυτή την προσπάθεια και να αποτελέσει ένα ανεκτίμητο μέσο για μια γοργή πνευματική ανέλιξη του ανθρώπινου γένους… Η ακλόνητη πίστη για πνευματική ανέλιξη, και μάλιστα “γ ο ρ γ ή”, του αρρωστημένου ανθρώπινου γένους είναι υποκειμενική πίστη υποδηλώνουσα σωτηριολογικές εξάρσεις μεσσιανικού χαρακτήρα που δεν έχουν σχέση με την επιστήμη. Πολύ αξιοσημείωτο είναι ότι οι κορυφαίοι εκ των ομοιοπαθητικών πιστεύουν ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα όχι μόνον θεραπεύουν τις σωματικές νόσους αλλ’ ότι καθαρίζουν τον άνθρωπο από τις πνευματικές νόσους (!!!) Έτσι εξηγείται πώς είναι δυνατή “η πνευματική ανέλιξη του ανθρωπίνου γένους” (!!!)

Εισαγωγή: Σελίδα 3: Να επισημανθεί η βαθύτερη και αναντίρρητη σχέση ανάμεσα στην πνευματική ανέλιξη της ανθρωπότητας και την κατάσταση της υγείας της, χωρίς την κατανόηση της οποίας ο γιατρός δεν θα μπορέσει να επιτύχει μια ριζική και διαρκή θεραπεία… Η χρήση του όρου “πνευματικός (ή πνευματική)” δεν είναι κωδικοποιημένη στην ιατρική γλώσσα. Μερικές φορές, κακώς, συγχέεται με τον όρο “διανοητικός”. Τι είναι “πνευματικός” δια την ομοιοπαθητική;…

Σελίδες 5-6: Παρά τα τεράστια βήματα που έκανε σε πολλούς τομείς η ανθρωπότητα σε διάφορες φάσεις της δυτικής ιστορίας, η Ιατρική δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τη γενικότερη πρόοδο της σκέψης… Αργότερα πάλι, κατά τη χριστιανική περίοδο, όταν συντελέστηκε μια μαζική και βαθιά πνευματική ανέλιξη, η Ιατρική παρέμεινε στο σκοτάδι. Ενώ η ανθρωπότητα έφτανε σε νέα ύφη θρησκευτικής και καλλιτεχνικής έκφρασης στην περίοδο του Βυζαντίου και της Αναγέννησης, η Ιατρική ασχολούνταν με την ανάπτυξη και εφαρμογή της αφαίμαξης και των καθαρτικών. Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, το επιστημονικό πνεύμα έκανε τεράστια άλματα σε ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο ενθάρρυνε τη μαζική εφαρμογή θεραπευτικών μεθόδων που ήταν κάτι παραπάνω από πρωτόγονες. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή ακριβώς την περίοδο, ένας Γερμανός γιατρός, ο Samuel Hahnemann, διατύπωσε- για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιατρικης- ολοκληρωμένους νόμους και αρχές που διέπουν την υγεία και την ασθένεια και τους απέδειξε κλινικά. Κανένας, όμως, δεν τον άκουγε. Προφανώς, οι ιδέες του ήταν πολύ προωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το άλμα για να συλλάβουν μια ιδέα αιώνες μπροστά απ’ τη σκέψη τους… Καταφαίνεται η πρόθεση επιβολής του ακόλουθου σκεπτικού: Μέσα στην πρόοδο της ιστορίας η Ιατρική παραμένει στο «σκοτάδι» σε «κάτι παραπάνω από πρωτόγονες» καταστάσεις. Φαίνεται να μη συμβαδίζει με την πνευματική ανέλιξη που συντελέστηκε την περίοδο του Βυζαντίου (δίνοντας έτσι χριστιανική επένδυση στο κείμενο), και της Αναγέννησης όπου η ανθρωπότητα έφτανε σε νέα ύψη θρησκευτικής και καλλιτεχνικής έκφρασης… Ο αναγνώστης παρατηρεί τις εκφράσεις του κειμένου που δεν έχουν σχέση με την ιστορία προφανώς για να καταλήξει στο επιστέγασμα του σκεπτικού: Η έλευση του Χάνεμαν που προσλαμβάνει σχεδόν μεσσιανικό χαρακτήρα αφού μόνο αυτός διατυπώνει τις σωτήριες «ιδέες του που ήταν πολύ προωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το απαραίτητο άλμα»… Από τότε μέχρι σήμερα όλο το οικοδόμημα της ομοιοπαθητικής θα στηρίζεται αποκλειστικά στον Χάνεμαν. Ποιος είναι αυτός, τι ιδέες εκφράζει, με ποιο τρόπο θέλει να τις υποστηρίξει, όλα θα φανούν στη συνέχεια από τα ίδια τα γραφόμενα της ομοιοπαθητικής, ώστε ο αμερόληπτος παρατηρητής να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Εντούτοις προκαταρκτικά επισημαίνεται ότι η επιστημονική μεθοδολογία είναι αδύνατο να δεχθεί τον αφορισμό ότι ο Χάνεμαν «για πρώτη φορά διατύπωσε ολοκληρωμένους νόμους και αρχές που διέπουν την υγεία και την ασθένεια και τους απέδειξε κλινικά». Διατυπώνει κανείς ολοκληρωμένους νόμους και αρχές αφού προηγουμένως τους αποδείξει επιστημονικά και ακολούθως κάνει προσπάθεια εφαρμογής τους στην κλινική πράξη για επιβεβαίωση. Επιπλέον, η κλινική απόδειξη απαιτεί πειράματα, αντικειμενικούς δείκτες ελέγχου ή μακροχρόνιες («follow up”) μελέτες που να μη στηρίζονται μόνο στη συμπτωματολογία (την υποκειμενική) του ασθενούς. Τα κλινικά συμπτώματα, στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της ομοιοπαθητικής με τρόπο αποκλειστικό, πολλές φορές υφίενται αυτόματα και στη συνέχεια υποτροπιάζουν σε άλλοτε άλλα χρονικά διαστήματα δίνοντας ψευδή αίσθηση θεραπείας, από ομοιοπαθητική ή μη προσέγγιση, με χρονικές περιόδους αυτομάτου υφέσεως. Αυτό συμβαίνει σε ποικίλες νοσηρές καταστάσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όπου ο ψυχολογικός παράγων εξασκεί ουσιώδη ρόλο στην ύφεση ή υποτροπή της νόσου. Γι’ αυτό και πλείστες ομοιοπαθητικές μελέτες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ενίοτε και σε έγκριτα περιοδικά, χαρακτηρίζονται από μεθοδολογία χαμηλής στάθμης και από ευνοϊκή προκατάληψη των υπευθύνων (editors) και προθυμία δημοσιεύσεως χωρίς τήρηση των αυστηρών κριτηρίων που εφαρμόζονται για έγκριση άλλων εργασιών. Αν οι ίδιες μελέτες είχαν υποβληθεί στα ίδια περιοδικά για κρίση από άλλους ερευνητές (ποιος θα τολμούσε να το επιχειρήσει;), που δεν ανήκουν στα συγκεκριμένα ερευνητικά κέντρα, είναι πολύ αμφίβολο αν θα γίνονταν δεκτές για δημοσίευση. Το παραπάνω σκεπτικό εξάγεται από πρόσφατη ανασκοπική μελέτη που αξιολόγησε αντικειμενικά και κριτικά περίπου 107 ομοιοπαθητικές εργασίες και η οποία δημοσιεύθηκε στο έγκριτο αγγλικό περιοδικό British Medical Journal 1991; 302:316-23. Παρενθετικά να σημειωθεί ότι μερικές από τις κρινόμενες εργασίες της ανασκοπήσεως προέρχονται από γνώριμους συγγραφείς ομοιοπαθητικών νοσοκομείων της Αγγλίας, οπότε πιθανολογείται η ύπαρξη σχέσεως των συγγραφέων των κρινομένων εργασιών ομοιοπαθητικής και των κριτών που τις αξιολογούν. Πράγματι τα συμπεράσματα της ανασκοπικής μελέτης είναι τα ακόλουθα: “At the moment the evidence of clinical trials is positive but not sufficient to draw definite conclusions because most trials are of low methodological quality and because of the unknown role of publication bias” (προς το παρόν οι κλινικές μελέτες είναι θετικές αλλά δεν μπορεί να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα επειδή οι πλείστες αυτές μελέτες έχουν χαμηλή μεθοδολογική ποιότητα και επειδή υφίσταται ένας άγνωστος ρόλος προκαταλήψεως για δημοσίευση). Η ανασκοπική αυτή μελέτη, που ένα περιοδικό του κύρους του BMJ δημοσιεύει, προέρχεται από επιδημιολογικό ερευνητικό κέντρο του πανεπιστημίου του Maastricht της Ολλανδίας. Επισημαίνεται το τελευταίο επειδή οι επιδημιολογικές μελέτες είναι γνωστό ότι απαιτούν πολύπλοκη και δύσκολη αξιολόγηση πολλών και ποικίλων αντικειμενικών παραμέτρων για να εξαχθούν κατά το δυνατόν επακριβή συμπεράσματα προς δημοσίευση…

Επανερχόμαστε στην παράθεση κειμένου που περιέχεται στην εισαγωγή…
Σελίδα 7: Το βιβλίο αυτό διαιρείται σε τέσσαρα μέρη… Το τρίτο μέρος παρουσιάζει τη Φαρμακολογία της “ψυχής” των κυριοτέρων ομοιοπαθητικών φαρμάκων… Είναι γνωστό ότι η ιατρική δεν ασχολείται με την ψυχή. Ακόμη και η ψυχιατρική αποφεύγει τη χρήση του όρου αν και χρησιμοποιεί παράγωγα του, όπως ψυχικός, με περιεχόμενο σαφώς διάφορο αυτού της χριστιανικής πίστεως. Αντίθετα, στην ομοιοπαθητική γίνεται συχνή χρήση του όρου της “ψυχής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου” ο οποίος μένει εν πολλοίς αδιευκρίνιστος δίνοντας, έτσι, την εντύπωση πνευματικών ιδιοτήτων του φαρμάκου προς επίτευξη “υγείας υψηλού επιπέδου!!!”.

Σελίδα 8: Σε σοβαρές ασθένειες, η συνείδηση επιστρατεύεται ώστε να αντιμετωπίσει τη νοσογόνο διαδικασία και τις εκδηλώσεις της και συνεπώς δεν μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να ανελιχθεί και να φτάσει σε μια κατάσταση πραγματικής ευτυχίας. Μ’ αυτή την έννοια, βλέπουμε ότι η επίτευξη της υγείας είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να εκπληρώσει ο άνθρωπος τον κύριο σκοπό της ζωής: την απόλυτη ευτυχία, η οποία με τη σειρά της να βοηθήσει τον άνθρωπο να ανέβει στα υψηλότερα στάδια… Με χρήση καθαρά ψυχολογικών ή φιλοσοφικών όρων, που ευρίσκονται εκτός της αυστηρής επιστημονικής μεθοδολογίας, γίνεται προσπάθεια συνοψίσεως του ακόλουθου σκεπτικού που έχει μεταφυσικές προεκτάσεις: η επιστράτευση της συνειδήσεως για την ανέλιξη του ανθρώπου στα υψηλότερα στάδια της πραγματικής ευτυχίας πραγματοποιείται με την επίτευξη της υγείας μέσω της φαρμακολογίας της “ψυχής” των ομοιοπαθητικών φαρμάκων που ακολουθεί τις προδιαγραφές του Χάνεμαν. Το σκεπτικό αυτό θεωρούμε ότι είναι σαφώς αντιχριστιανικό. Κατά τη χριστιανική θεώρηση η σωματική ασθένεια δεν στέκεται εμπόδιο στην πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου. Απεναντίας, πολλές φορές την ευνοεί.

Σελίδα 15: Για να επιτύχει [ο ιατρός] πρέπει απαραίτητα να δώσει πρώτα απαντήσεις στα εξής ερωτήματα: Τι είναι το ανθρώπινο ον; Πώς είναι δομημένο; Πώς λειτουργεί στα πλαίσια του Σύμπαντος; Ποιοι νόμοι και ποιες αρχές ρυθμίζουν τη λειτουργία του, τόσο στην υγεία όσο και στην ασθένεια;… Σελίδα 16: Ιδανικά, το ανθρώπινο γένος θα ‘πρεπε να έχει τέτοια συνείδηση και γνώση, ώστε να ζει σύμφωνα με την τάξη του Σύμπαντος και να συμβάλλει σ’ αυτή, προκειμένου να απελευθερωθεί και να επιτύχει τις υψηλότερες δυνατότητες ανέλιξης που διαθέτει… Σελίδα 18: Όλες οι περιβαλλοντικές επιδράσεις παράγουν συγκεκριμένα ερεθίσματα, τα οποία συλλαμβάνει ο οργανισμός με δέκτες στο διανοητικό, συγκινησιακό και σωματικό επίπεδο της ύπαρξης… Σελίδα 19: Οι επιδράσεις του ηλιακού συστήματος είναι βαθιές και γνωστές. Τη μεγαλύτερη σπουδαιότητα έχει ο ίδιος ο ήλιος. Οι ηλιακές κηλίδες επηρεάζουν τον καιρό, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης και τον ιοντισμό της ατμόσφαιρας και όλα αυτά με τη σειρά τους επηρεάζουν την υγεία των ανθρώπων. Είναι γνωστό από παλιά ότι η σελήνη ασκεί σημαντική επίδραση στην υγεία… Σελίδα 23: Το ανθρώπινο ον είναι ένα ενιαίο σύνολο που ενεργεί κάθε στιγμή μέσα στα τρία ξεχωριστά επίπεδα: το διανοητικό, το συγκινησιακό και το σωματικό, όπου το διανοητικό κατέχει την ανώτερη και το σωματικό την κατώτερη βαθμίδα σπουδαιότητας… Σελίδα 24: Ostrander… Prentice Hall, 1970 [Είναι μια από τις πολλές ξένες βιβλιογραφίες που στηρίζεται και σχολιάζει ο συγγραφέας Γιώργος Βυθούλκας ως ακολούθως]: Ένα ολόκληρο κεφάλαιο περιγράφει τις αξιόλογες ανακαλύψεις των Ρώσων και Τσεχοσλοβάκων, οι οποίες οδηγούν σε αστρολογικές μεθόδους του ελέγχου γεννήσεων, που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές σε πάνω από 30.000 γυναίκες και σε ποσοστό 98%. Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στους κύκλους της γωνίας σελήνης-ήλιου σε σχέση με την ίδια γωνία τη στιγμή του τοκετού της γυναίκας… Γίνεται σαφέστατη αναφορά στην αστρολογία στην οποία εμπλέκεται η ομοιοπαθητική, όπως εμπλέκεται (θα φανεί αργότερα) και σε άλλες σχετικές μεθόδους με προσέγγιση συγκρητιστικού-πανθεϊστικού χαρακτήρος. Περαιτέρω είναι αναγκαίο να σχολιασθεί ότι όλοι οι διδάσκαλοι της ομοιοπαθητικής θεωρούν ότι η σωματική και πνευματική υγεία του ανθρώπου ευρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με την «συμπαντική ενέργεια» και τις διαταραχές της. Πιστεύουν μάλιστα ότι αυτή η «συμπαντική ενέργεια», χωρούσα σε όλα τα έμψυχα και άψυχα κτίσματα, συντηρεί όλη την κτίση!!! Με αυτήν ακριβώς την «συμπαντική ενέργεια» συντονίζεται το «εκπνευματισμένο» ομοιοπαθητικό φάρμακο και θεραπεύει τις σωματικές και πνευματικές νόσους της ανθρωπότητας!!!

Τα τρία επίπεδα του ανθρώπινου όντος

(Έτσι επιγράφεται το 2ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε απόσπασμα):

Σελίδα 26: 1. Διανοητικό-πνευματικό. 2. Συγκινησιακό-ψυχικό. 3. Σωματικό ή φυσικό (όπου συμπεριλαμβάνεται το σεξ, ο ύπνος, η τροφή και οι πέντε αισθήσεις)… Σελίδες 29, 44-45: Πνευματικοί γίγαντες, όπως ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna έπασχαν από καρκίνο, ο οποίος στάθηκε ανήμπορος να θαμπώσει την πνευματική τους διαύγεια και να αμβλύνει την επιρροή που είχαν στους μαθητές τους… Άρα η συνείδηση με την πνευματική της διαύγεια δεν επηρεάζεται από την ασθένεια. Αυτό όμως έρχεται σε αντίφαση με το κείμενο που καταχωρίζεται στη σελίδα 8. Υγεία είναι η απαλλαγή από τον πόνο στο υλικό σώμα [υπάρχει και άυλο;] ώστε αυτό να φτάνει σ’ ένα επίπεδο ευφορίας, απαλλαγή από το πάθος στο συγκινησιακό επίπεδο, που έχει ως αποτέλεσμα μια δυναμική κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας και απαλλαγή από τον εγωισμό στη διανοητική σφαίρα, που οδηγεί στην πλήρη ταύτιση με την Αλήθεια… Κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας, τύπου νιρβάνα, που προσπαθεί να πείσει να ξεχνούμε τον πόνο και την πραγματικότητα, ναρκώνοντας τις αισθήσεις και τις σκέψεις, με κατεύθυνση την πλήρη ταύτιση με την Αλήθεια (με κεφαλαίο Α). Ποια είναι αυτή η Αλήθεια που υπόσχεται η ομοιοπαθητική και πώς θα μπορούσε να τη μορφοποιήσει σε επιστημονική ιατρική βάση;;;

Η ζωτική δύναμη από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης

(Έτσι επιγράφεται το 4ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε απόσπασμα):

Σελίδες 80-84: Ο δρ Kent περιγράφει με λεπτομέρεια τις ιδιότητες της ζωτικής δύναμης, την οποία αποκαλεί “στοιχειώδη ουσία”. Οι βαθυστόχαστες συλλήψεις του είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιβεβαιώνονται πανηγυρικά από την έρευνα για πολλές ακόμη δεκαετίες. Α) Η στοιχειώδης ουσία είναι προικισμένη με μορφοποιητικό νου, διαμορφώνει δηλαδή την οικονομία ολόκληρου του ζωικού, φυτικού και ορυκτού βασιλείου, ενεργώντας με ευφυή τρόπο… Αυτό οφείλεται στο μορφοποιητικό νου της στοιχειώδους ουσίας… Γ) Διαπερνά το σύνολο της υλικής υπόστασης, χωρίς να τη διαταράσσει ή να την αντικαθιστά… Δ) Εξουσιάζει και ελέγχει το σώμα που κατέχει… Οποιαδήποτε κίνηση, οφείλεται στη στοιχειώδη ουσία και χάρη σ’ αυτή διατηρείται η τάξη στο ίδιο το Σύμπαν… Στην στοιχειώδη ουσία δεν μπορεί να αποδοθεί ποσότητα, αλλά μόνο ποιότητα σε βαθμούς τελειότητας… Είναι αμφίβολο αν έχει ποτέ γίνει πληρέστερη και συνοπτικότερη περιγραφή των στοιχειωδών ιδιοτήτων της ζωτικής δύναμης, άρα και του αμυντικού μηχανισμού… Συνοψίζοντας τα συμπεράσματά μας, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι υπάρχει μία ζωτική δύναμη, η οποία διαπερνά όλα τα επίπεδα του ανθρώπινου οργανισμού και ότι μία όψη της είναι ο αμυντικός οργανισμός. Επίσης, πως η αυτή η ζωτική δύναμη διαθέτει όλες τις ιδιότητες που ανακαλύπτονται από τη σύγχρονη έρευνα των βιολογικών ηλεκτροδυναμικών πεδίων και ακόμη περισσότερες. …Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι κάτι περισσότερο από το απλό άθροισμα των υλικών συστατικών του και α�

Ομοτοξικολογία λεγεται και είναι κατι μεταξυ ομοιοπαθητικής με χαμηλες δυναμοποιήσεις(χαμηλή αραιωση που ανιχνεύονται χημικα η ουσίες) και κλασσικής ιατρικής.
Τα φάρμακα της είναι αραιωμένα και δυναμοποιημένα οπως τα ομοιοπαθητικα αλλα χορηγούνται με τον κλασσικο τρόπο (π.χ. έχεις κρυολόγημα -παρε ασπιρίνη)πραγμα που την κανει ποιο απλη.
Γιατι για να λεμε την αλήθεια η ομοιοπαθητική εχει αρκετα δυσκολη προσεγκιση. (υπάρχει περίπτωση και ο ποιο καλος ομοιοπαθητικος να κανει λαθος)

Η άποψη της οτι πρωτα πρέπει να αποτοξινόσουμε τον οργανισμό για να περάσουμε στην συνέχεια στην θεραπεία με βρίσκει συμφωνο.

Παρ’ολο που και οι κλασικοι ομοιοπαθητικοι ειναι αντίθετοι θεωρω πως το ομοιοπαθητικο φαρμακο θα εχει καλλιτερη και γρηγοροτερη ανταποκριση σε καποιον που κανει ομοτοξικολογια παρα σε καποιον που τον εχουν φλομωσει στην αντιβίωση και την κορτιζόνη.

Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχουν λιγοι γνώστες της ομοτοξικολογίας.

Η ομοιοπαθητική έχει αρχές και κανόνες (απαραίτητος όρος για ότι θέλουμε να θεωρείται επιστήμη)
Πέστε μου τις αρχές της “επιστήμης” σας.
Αν δεν έχει (που δεν έχει) πρέπει να χαρακτηριστεί σαν εμπειρική τέχνη (που στην παραγματικότητα είναι).